18+ Ten blog zawiera osobiste, intymne i bardzo bezpośrednie historie. Jeśli nie masz ukończonych 18 lat, opuść stronę.

wtorek, 17 listopada 2026

Rówieśnik

 




W roku 2000, ostatnim roku XX wieku, żyłem w trójkącie z dwoma kochającymi facetami – 27- i 29-latkiem – w ich kawalerce w nowym budownictwie na Grunwaldzie. Byłem otoczony miłością dobrych ludzi i niczego mi nie brakowało. Dojeżdżałem do nich tramwajem z mieszkania rodziców w zaledwie pół godziny. Wracałem nocnym – zwykłym krótkim Ikarusem linii N35 z Kaponiery. Na przystankach syczały pneumatycznie zamykane drzwi, a przy ruszaniu silnik wył na wysokich obrotach. Czasami zostawałem u Tomka i Piotrka na noc lub na kilka dni. Czułem się z nimi bardzo szczęśliwy.


A jednak czasami, leżąc między nimi w nocy, myślałem o czymś innym. Marzyłem o tym, by po raz pierwszy w życiu przeżyć chwile bliskości z rówieśnikiem. Było to marzenie sięgające odległej przeszłości, czasów szkolnych, kiedy zakochiwałem się w kolegach.


Dlatego zamieściłem anons w jednym z bogato ilustrowanych magazynów dla dorosłych. Anonse zajmowały tam kilka stron – miara pedalskiej desperacji. Najczęściej przewijającym się zwrotem było „Starzy, grubi, okularnicy nie pisać”. Garstka miała odwagę załączyć swoje zdjęcie. Opisywali siebie jako „niebudzących skojarzeń” i takich szukali. Na telegazecie niemieckiej telewizji dla młodzieży VIVA! było całkiem podobnie: „Keine Tunten!”, czyli „Żadnych ciot!”.


W anonsie wyraźnie zaznaczyłem, że interesują mnie jedynie rówieśnicy – maksymalnie 19 lat. Otrzymałem stos listów związanych sznurkiem. Przychodziły partiami do skrytki pocztowej moich rodziców na klatce. Ich liczba mnie przytłoczyła. Po co aż tyle? Wystarczyłoby kilka, byle od rówieśników. Zacząłem je otwierać, ale szybko przyszło rozczarowanie. Były od rzeczy. O seksie. W jednym, napisanym przez jakiegoś dwudziestolatka, nadawca kilka razy powtarzał: „Młody, nie świruj!” – odnosząc się do mojego rzekomo sztywnego kryterium wieku. Ten już dorosły facet mieszkał z drugim w domu na wsi i zapraszał do siebie. Czułem do niego głęboką niechęć, mimo że z twarzy był przystojny. Po kilku takich listach straciłem ochotę na otwieranie następnych.


W końcu jedna przesyłka przykuła moją uwagę. List był inny, taki, jaki pragnąłem otrzymać – napisany koślawo na kartce wyrwanej z zeszytu w kratkę. Zwrócił się do mnie niejaki Daniel, chłopak dokładnie w moim wieku. Z niedalekiej Chodzieży. Natychmiast mu odpisałem.


Dzisiaj wielu ludzi wyobraża sobie, że „dawniej”, a więc te dwadzieścia parę lat temu, ciężko było się komunikować, bo mało kto miał komputer. Nie było smartfonów, messengera. Tyle że istniała i doskonale funkcjonowała cała infrastruktura do utrzymywania kontaktu, którą następnie zlikwidowano. Wystarczyło zjechać windą, podejść do kiosku Ruchu pod blokiem, kupić znaczek, naślinić, nakleić i wrzucić do skrzynki na listy obok. Przy okazji można było zapytać o „Bravo”, bo mój idol, Christian Wunderlich, który był śliczny, często gościł na łamach tego kolorowego pisma. Warto było sprawdzić, czy są jego nowe zdjęcia na lśniącym, pachnącym świeżym drukiem papierze.


Rozpoczęliśmy intensywną korespondencję. Listy od Daniela przychodziły do mnie codziennie, z wyjątkiem niedzieli. Oczywiście odpowiedź na pytania wysłane w poniedziałek otrzymywałem w środę, ale pisaliśmy codziennie, wysyłaliśmy sobie zdjęcia i doskonale to wszystko działało.


Rozmawialiśmy też przez telefon. Moja matka pilnowała rachunków i billingów, a poza tym nie chciałem, by rodzice nas podsłuchiwali, więc umawialiśmy się z Danielem na konkretną godzinę i dzwoniłem z automatu. Pod blokiem od wielu lat wisiał niebieski automat na karty. Nie byłem jednak pewien, czy mogę z niego dzwonić za miasto, a poza tym bałem się, że jak zwykle pożre mi całą kartę w dziesięć sekund. Wolałem więc iść na pocztę. Na mojej osiedlowej już od kilku lat nie było kabin do rozmów międzymiastowych, ale istniały jeszcze choćby na poczcie przy Grunwaldzkiej, po drodze do moich facetów. Przy okienku urzędniczka wysypywała mi na ladę garść mosiężnych żetonów. Zgarniałem je do kieszeni, gdzie pobrzękiwały przy każdym kroku. Potem podawała mi numer kabiny. Wchodziłem do środka i wybierałem kierunkowy 0-67. Daniel odbierał moje telefony na poczcie głównej w Chodzieży.


Jak wyobrażałem sobie Daniela? Nie oczekiwałem, że będzie piękny. Raczej zwyczajny szczupły chłopak w moim wieku.


W końcu umówiliśmy się na spotkanie. Czekałem na peronie na przyjazd pociągu z Piły. Najpierw rozległ się sygnał dźwiękowy. Po chwili poznański automat oznajmił charakterystycznym męskim głosem:


– Pociąg osobowy ze stacji Piła wjedzie na tor przy peronie drugim. Podróżnych prosimy o zachowanie ostrożności i o odsunięcie się od torów.


Gdy pociąg przyjechał, rozglądałem się. Nagle usłyszałem swoje imię za plecami. Uśmiechał się łagodnie. Był szczupły jak ja, miał śniadą skórę i czarne, kręcone włosy. Trzymał ręce w kieszeni. Nie był ideałem z okładki – po prostu zwyczajny, dokładnie taki, jakiego chciałem.


Nie poszliśmy do kawiarni, kina czy teatru. Wybraliśmy się do... parku pedała. Za dnia nie spacerują tam cioty. Była piękna wiosna, ale i tak trochę żałowałem, że nie da się spędzić tego czasu normalnie. Z powodu lęku przed napadami rumieńców nie mogłem z nim iść do żadnej zamkniętej przestrzeni. Z wyjątkiem lokum Tomka i Piotrka, do którego już się przyzwyczaiłem. Nie powiedziałem im jednak jeszcze o Danielu.


W parku po prostu spacerowaliśmy i gadaliśmy. Celem spotkania było sprawdzenie, czy do siebie pasujemy, czy potrafimy ze sobą rozmawiać. I zaskoczyło. Wiedziałem, że chcę zrobić kolejny krok. I następny.


Zapamiętałem tamten dzień jeszcze z jednego powodu. W parku podeszła do nas grupka młodych kolesi w kapturach, typów spod ciemnej gwiazdy, jakich mnóstwo kręciło się między dworcami – kolejowym a autobusowym. Jeden z nich ryknął na mnie:


– Wywalaj wszystko z kieszeni! Co do zyla!


Rzecz miała miejsce w biały dzień. Poczułem, jak krew odpływa mi z twarzy. Daniel zachowywał się obojętnie. Przeszukali nas. Znaleźli u mnie 13 złotych. Gdy tylko się oddalili, zamierzałem dojść do al. Niepodległości, by zatrzymać najbliższy patrol policji. Daniel, nie wiem dlaczego, powiedział, że nie chce być w to zamieszany. Pożegnał się i poszedł na dworzec. Mnie policja zgarnęła do radiowozu, bym pomógł namierzyć i wskazać napastników. Patrolowali okolicę, aż zobaczyli uciekającą grupę w pobliżu pomnika upamiętniającego lokalne powstanie. Widziałem, jak policjanci łapią tamtych, rzucają na glebę i doprowadzają do radiowozu zgiętych w pół. Z powodu tych 13 złotych narobiłem sobie niepotrzebnych problemów. Musiałem składać zeznania, byłem wzywany do sądu. Wszystko przez abstrakcyjne normy i ideały, jakie wpojono mi w szkole. Daniel był o wiele rozsądniejszy. Odszedł, kiedy było trzeba. Mądrzejszy w tej i w wielu innych kwestiach.


Któregoś dnia nie wytrzymałem i wyjawiłem Piotrkowi prawdę o mnie i Danielu. Było mu bardzo ciężko. Zrozumiał mnie, ale był zazdrosny i cierpiał. Mimo to pozwolił mi, bym go przyprowadził, kiedy obaj z Tomkiem będą w pracy. Wtedy doszło do mojego i Daniela pierwszego zbliżenia. Zaczęło się niewinnie: pocałunki, pieszczoty. Później namiętność wzięła górę. W kolejnych listach Daniel opisywał mnie jako ogiera. A ja po prostu naśladowałem Piotrka – kochałem się z Danielem tak, jak Piotrek ze mną.


Kiedy przyjechał po raz trzeci, udaliśmy się do hotelu robotniczego na dalekich peryferiach miasta. Podróż z dworca głównego, z wieloma przesiadkami, trwała ponad godzinę.


Zobaczyliśmy obskurny, niski barak stojący w przemysłowej okolicy. Ulica nazywała się Torowa. Recepcję urządzono w kantorku zaraz za drzwiami wejściowymi. Okienko znajdowało się tak nisko, że trzeba było praktycznie ukucnąć albo pokornie uklęknąć, żeby się zameldować.


Korytarze przypominały te z koszar lub więzień – pomalowane do połowy na zielono, wyżej pobielone. Pod sufitem zabezpieczone drucianą siatką jarzeniówki.


Nasz pokój wyglądał jak żywcem wyjęty z innej epoki. W oknach długie, białe firany z późnego PRL-u – grube, w geometryczne wzory. Pod parapetem żeliwny, żeberkowy kaloryfer pod warstwą żółtej emalii i odkryte rury ciepłownicze. Na suficie płaski, plastikowy grzybek. Jego klosz odcinał światło od górnej części pokoju, przez co sufit tonął w cieniu i ciążył nisko nad głowami. W środku siedziała jednak prawdziwa, tradycyjna żarówka. Sączyła ciepłe, gęste światło – miękkie i łagodne, rozlewające się po wnętrzu z trudem, ale z dziwną, ludzką przytulnością. Łóżka wąskie, skrzypiące sprężyny, pościel niejednolita kolorystycznie, wyblakła, kocyk w ziemistym kolorze. Nad każdym z łóżek ohydna, skręcona ze sklejki półka w kształcie prostokąta. W środku nie było nawet umywalki, a zbiorowe łazienki znajdowały się na zewnątrz. Złączyliśmy łóżka.


Daniel wyjął stertę pisemek dla dorosłych – zaczął mi pokazywać zdjęcia. Nie rozumiałem jego intencji, nie miałem pojęcia, po co je przywiózł na nasze spotkanie. Przecież ja tylko chciałem spełnić marzenie z dzieciństwa – zasypiać obok drugiego, podobnego do mnie chłopca, trzymać go za rękę, patrzeć mu w oczy i uśmiechać się. Tak właśnie wyobrażałem sobie swoją przyszłość, kiedy jako dziesięciolatek leżałem wieczorami w łóżku.


Snu było niewiele. Kochaliśmy się całą noc. Wielokrotnie. Nad ranem zostawiliśmy na pokrywie kubła na śmieci wypełnione, zawiązane prezerwatywy. Ot, taki szczeniacki wybryk.


Nie odprowadziłem go na peron. Pożegnaliśmy się po drodze, a ja pojechałem tramwajem do rodziców.


W dalszym ciągu do siebie pisaliśmy. O wszystkim. Daniel uwielbiał utwory Bacha, a jego ulubionym zespołem byli Simon & Garfunkel. Jego rodzice byli lekarzami i prawie nigdy ich nie było w domu. O owłosionych rękach pisał: „Zawsze uważałem to za swego rodzaju przekleństwo, później jakoś zaakceptowałem”. Chodził do zawodówki, uczył się na kucharza.


Jak to w życiu bywa, z czasem nasz kontakt stawał się coraz rzadszy, aż zupełnie ustał.


Minęło kilka miesięcy. Pewnego wieczoru w mieszkaniu rodziców zadzwonił telefon. Odebrałem. W słuchawce usłyszałem głos Daniela, który pozdrowił mnie w niecodzienny sposób:


– Szalom!





środa, 11 listopada 2026

Wszyscy jesteśmy młodzi

 




Sierpniowa noc 2014 roku miała się ku końcowi. Siedziałem na oparciu ławki, z butami spoczywającymi płasko na siedzisku. Ocierałem twarz, potrząsałem kołnierzem mokrej koszulki. Schnąłem. Za plecami, w Colombie urządzonym w bunkrze, amatorska kapela katowała rzewne kawałki. 


Wróciłem z wielkiego fortu oddalonego o 3 kilometry, gdzie w krzakach skorzystałem z usługi  legendarnej specjalistki od prac ustnych. To był taki hobbit w skórzanej kurtce. Dobrze ukryta w zaroślach, niestrudzona robotnica ustna w średnim wieku, o wciąż młodym głosie. Doskonała w swoim rzemiośle. Czułem się spełniony fizycznie. Naturalna, czysto biologiczna satysfakcja.


Ściskałem w dłoni dwusetkę cytrynówki – przepustkę do funkcjonowania w tym przepięknym świecie, w życiu, którego tak bardzo byłem złakniony. Uświadomiłem sobie, jaki teraz jestem silny. I jaki słaby byłem wcześniej, gdy nie znałem magii procentów.


Tęskna nuta z Colomba przywołała wspomnienie dawnej, a jednak wciąż boleśnie żywej porażki. 


Staliśmy kiedyś w kilku blisko przystanku autobusowego. Do grupki znajomych ciot dołączył facet o urodzie niezwykłej. Niski, szczupły, drobny, o bezbłędnych, wyrazistych rysach i spokojnym sposobie bycia. Miał na sobie czarną koszulę z długim rękawem i czarne spodnie. Był starszy ode mnie, koło czterdziestki, a jednak wyglądał młodo. Zachwycał mnie sylwetką, a najbardziej pociągała mnie właśnie ta jego drobna budowa. Marzyłem, żeby stanąć za nim, objąć go i mocno przycisnąć do siebie. Patrzyłem na niego, a on wyraźnie czekał na mój ruch. To nie było tylko moje wyobrażenie. Kiedy pozostali się rozeszli, wyjął ręce z kieszeni i zapytał:


– To co robimy?


Brzmiał jak dziecko proszące dorosłego o podjęcie decyzji.


I wtedy zawiodłem. Po prostu się poddałem. Wymówiłem się brakiem czasu i odszedłem. Nawet nie zaproponowałem wymiany numerów.


Powód był prosty: nie miałem alko ani kasy, by je ogarnąć.


To była absolutna katastrofa. Bardzo ją przeżyłem. Do dziś nie mogę zapomnieć o tamtym słodziaku. Wiem, że byłby cudownym pasywem. Wyobrażam sobie, jak napieram na niego od tyłu całym ciałem, delikatnie go całując. Może i miał swoje lata, a jednak wciąż wyglądał jak taki drobny chłopczyk... 


To ja zawaliłem. Wszystko zepsułem. Przeklęta fobia społeczna kolejny raz rozłożyła mnie na łopatki. Nie powinienem był przychodzić tam na trzeźwo. Przeklinam tamten moment, kiedy marzenie o bliskości z nim wymknęło mi się z rąk. Przeklinam tamtą noc, kiedy straciłem szansę na jeszcze jedną migawkę do mojej kolekcji pięknych chwil. Byłem trzeźwy jak świnia. I właśnie dlatego nie potrafiłem zachować się przytomnie.


Nie chciałem teraz być sam. Szukałem przygód, ale też plotek, żartów i swobodnych pogawędek z ciotami.


Zebrały się przy ławce obok popiersia Słowackiego. Dołączyłem. Rozmowy przeciągnęły się do wczesnych godzin rannych. Młodsze dawno zmyły się na chatę. 


Emerytki, krążące całą noc po parku, też jedna za drugą poznikały. Nareszcie, bo od dawna działały nam na nerwy. 


Zostałyśmy tylko my, około trzydziestoletnie. I tak oto, stojąc przy Słowackim i korzystając z ostatnich chwil młodości, zamieniłyśmy zwyczajne spotkanie w sabat. A właściwie w zbiorowy roast staruchów, którzy bezczelnie zagarniali naszą parkową przestrzeń.


– Do jasnej cholery! – odezwał się Dominik, wysoki, lekko zaokrąglony brunet – Przecież nas, młodych, jest jeszcze całkiem sporo! 


Cisnął puszkę Żubra na trawnik i kontynuował z goryczą:


– My wszyscy tu jesteśmy młodzi! Dwudziestolatki i my koło trzydziestki, wszyscy jesteśmy młodzi. Nasz park i chuj!


– Taaak! – przyklasnęli pozostali, podobnie jak on po browarze, małpkach albo zwyczajnie zadowoleni z udanej akcji w krzakach.


Świtało. Świergot ptaków. Ktoś grzmiał, że nienawidzi, kiedy „ptaszyska drą pizdę”. W parku zaczęły pokazywać się drobnoustroje. Tak nazywałem zbieraczy puszek po piwie, przeczesujących trawniki i świecących latarkami do koszy na śmieci. Chrzęst rozgniatanych puszek.


Chciałem, by ta noc trwała w nieskończoność. Wykombinowałem, aby zgarnąć Dominika do siebie. A co to przeszkadza, że znajomy, że kumpel? Może nawet fajnie będzie znowu podziałać ze znajomkiem. Był ładny. Regularne rysy twarzy, nieskazitelna skóra, młody głos. Trochę przeszkadzała mi jego gadatliwość, ale przecież w intymnych momentach się nie nawija. Prawda?


Dominik wydawał się nieco zaskoczony tą propozycją, ale zgodził się wybrać ze mną do kamienicy.


Zrobiło się całkiem jasno. Zapas piwa uzupełniliśmy w już otwartej Żabce. Szliśmy Garncarską na Święty Marcin –  takim fajnym skrótem przez podwórko i bramę. Później placem Wolności i obok poczty.


Miałem na sobie białą koszulkę z Zalando i złoty łańcuszek. Dominik szedł w krótkich spodenkach i jasnoniebieskiej koszulce z Reserved albo – o zgrozo – Carry. Dlaczego miałem wrażenie, że i tak ubrał się lepiej ode mnie?


Zaskoczyło mnie, jak wolno się poruszał. Był najwyraźniej jednym z tych, co nie wiedzą, czym jest społeczna presja. Nigdzie się nie spieszył. Nie pocił. Nic dziwnego – robił swoje w żółwim tempie i miał wywalone na wszystko. Ja tymczasem byłem spocony z nerwów i pośpiechu, który sam sobie wiecznie narzucałem.


W pokoiku w kamienicy koc wiszący w oknie przywrócił upragnioną noc. Nie musiałem się już martwić, że Dominik zauważy w dziennym świetle siwy włos, rumieniec czy inną niedoskonałość. W półmroku, przy muzyce z izraelskiej playlisty na laptopie, czułem się bezpiecznie. Moja Chava Alberstein i „Remez”: „Policzki płonące jak ogień/ Mocne bicie serca/ Gorąco i zimno i dreszcze/ Bezsenne noce”.


Dominik zerknął na laptop z głęboką niechęcią. Był znany ze skrajnej awersji do technologii. Internet uważał za czyste zło. Opowiadał, że kiedyś ustawił się z typem z sieci, a zjawił się oszust. Ten pojedynczy incydent wystarczył, żeby zraził się na dobre. Dla mnie kompletne oderwanie od rzeczywistości. Niebywałe dziwactwo.


– Okej, tu jest dobrze – powiedziałem, wskazując na rozłożone łóżko posłane świeżą pościelą.


Kołdra w białej poszewce w wyblakłe różyczki, ze sporym rozcięciem u dołu, z którego przez brakujące guziki wyłaziło różowe wnętrze. Poduszka współczesna, z tandetnym napisem „Welcome Home”. Do tego podziurawione  prześcieradło, a pod nim pomarańczowy, zmechacony kocyk, pamiętający czasy PRL. 


Rozpiąłem pasek i opuściłem spodnie.


– Dokądś się śpieszysz? – zapytał Dominik swoim łagodnym głosem, w którym drażniła mnie jedynie wznosząca intonacja.


Siedział z nogą założoną na nogę i siorbał Heinekena. Długie białe skarpetki, Air Maxy, jasnobrązowe włosy na nogach. Nie mogłem oderwać wzroku.


Przysiadłem się. Delikatnie polizałem go po szyi i rozpiąłem mu rozporek. Odpowiedział pocałunkami. Jego ciemne włosy pachniały Familijnym. Wyczuwałem też tanią wodę toaletową Bruno Banani czy innego Mexxa. Nie miała podjazdu do luksusowych zapachów, które przywoził mi dziad.


A jednak Dominik wyglądał lepiej. Przyciągał bardziej. Nie musiał nikogo udawać. Miał naturalnie ciemną karnację i czystą, wciąż młodą cerę. Zmarszczki? Tak, były, ale nadawały jego twarzy ciepły, sympatyczny wygląd.  Nie potrzebował fluidu, bo nie musiał niczego ukrywać. Ja za wszelką cenę starałem się maskować rumieńce.


Pachniał sobą, młodym mężczyzną około trzydziestki. Hermès z Kastrup nie zamieniał mnie w takiego faceta, choćbym wylał na siebie cały flakon.


– Jesteś a, p, uni? – zapytałem prosto z mostu.


Dominik zamrugał kilkakrotnie.


– Uniwersalny. Ale po co pytasz?


– No chyba coś będziemy robić, nie? Pytam, kto kogo.


– Będziemy się tulić, miziać i rozmawiać.


– Nie lubię za dużo mówić, kiedy z kimś jestem. – odciąłem się.


Pogłaskał mnie po kolanie.


– No to się nauczysz.


I dalej mnie całował, paplając o niczym. Nie chciał nawet szluga. Nie palił.

 

Pochyliłem się i zacząłem służyć mu ustami. Milczał. Sięgnąłem do szuflady stolika nocnego po gumę. Pomogłem mu zrzucić buty i spodnie. Minę miał nietęgą. Jego uśmiech na moment zgasł, ustępując miejsca takiemu miękkiemu, lekko zagubionemu grymasowi. 


Przyjąłem normalną pozycję – na pieska – i czekałem na konkretną akcję. Uklęknął za mną, jednak sprawy szły opornie. Próbowałem mu pomóc ustami, ale szybko wymiękał. 


Zniecierpliwiony, popchnąłem go na brzuch i położyłem się na nim. Bez gumy. Był zaciśnięty. Jednak nie zawsze – gdy muskałem ustami jego szyję i uszy – rozluźniał się. Wtedy wpuszczał mnie do środka i było dobrze. Wzdychał nawet uroczo.  


Wreszcie wziąłem go ostro – szybko, mocno, głęboko. Wydawało mi się, że wszystko przebiega normalnie. Dlatego zupełnie nie rozumiałem, czemu mniej więcej kwadrans później Dominik nagle odwrócił się do mnie i wypalił:


– To wszystko... co to wszystko jest?


– Seks – odpowiedziałem zdziwiony.


– To? To jest dla ciebie seks? To nawet nie jest seks! Gdzie pieszczoty, pocałunki, czułość? Ty... ciebie po prostu ci wszyscy twoi faceci szmacili, przyzwyczaiłeś się do tego i stałeś się dokładnie taki sam jak oni!


Słowa te wybrzmiały dobitnie. Nie zamarłem. Nic mnie nie ścisnęło w gardle, nie poczułem zimna. Wiedziałem, że ma rację — i chyba nawet byłem z tego zadowolony. Ich postawa, ich sposób bycia, to wyrachowanie i obojętność — to mnie pociągało. W środku nie byłem taki jak oni. Ale jeśli udało mi się chociaż zewnętrznie ich naśladować, to i tak było osiągnięcie.


Nie odpowiedziałem. Przyjąłem jego słowa jako komplement.


Nie zakończyliśmy zabawy na tej rozmowie, nadal to robiliśmy, aż do obopólnego zaspokojenia. 


Dominik do końca pozostał w dobrym nastroju. Z natury wesoły, spokojny chłopak. Gdy się ubrał i wstał, wydawał się całkiem zadowolony z tej kumpelskiej przygody. 


– Co złego, to nie ja – powiedział i zabrał się do wyjścia z uśmiechem.


Odprowadziłem go do drzwi. Zostałem sam. Rąbnąłem się do łóżka. Zasypiając, nie zastanawiałem się nad tym, co mi powiedział. Analizowałem jedynie, czy ogólnie wywarłem na nim korzystne wrażenie.



Autor dziękuje dziadowi za cenne uwagi przy redakcji tekstu 





piątek, 6 listopada 2026

Dolicz do dwustu

 




Było późne lato. Dzień powszedni, popołudnie. Rodzice jeszcze nie wrócili z pracy. Siedziałem w moim pokoiku na blokowisku.

Ujadanie mojego małego pasiastego kundelka i szum wiatraka jednostki centralnej. Na ekranie monitora CRT, na pasku zadań, migał prostokącik. Kliknąłem w niego zirytowany.

– No i porwała Cię Matka Czateria! – napisał Wojtek z osiedla obok, kumpel, z którym na chwilę przestałem gadać, bo właśnie miałem branie.

Pisał do mnie dwudziestolatek, przedstawiający się jako zagorzały kibic Lecha. Rzekomo dziewczyna wyjechała. Zaakceptował moje foty. Poprawiłem je po konstruktywnej krytyce Wojtka. Wybrałem takie, gdzie mam zły lub bezczelny wyraz twarzy, żadnego uśmiechu, maksymalny fokus na mnie, żadnych krajobrazów i rozpraszaczy uwagi. (Jedno ze starych zdjęć wydawało mi się całkiem dobre, ale Wojtek uważał, że psuje je obecność roślin doniczkowych i napisał: „Co to, kurwa, za kwiatek?”).

Kibic kategorycznie odmówił wysłania swoich fot. Podał tylko numer telefonu i powiedział, że i tak zbyt wiele ryzykuje, spotykając się z pedałem. Umówiliśmy się na przystanku tramwajowym „Armii Poznań” przy największym parku miasta. Miałem tam przed nim uklęknąć i służyć do samego końca. Napomniał, że spotyka się w tajemnicy i nie wolno mi nikomu o tym wspominać.

Wybierałem się tam z ciekawością, ale też w strachu. Wprawdzie spotkanie miało odbyć się w biały dzień w miejscu publicznym, ale to nie wykluczało zasadzki w krzakach, dokąd mieliśmy się przecież udać.

Wsiadłem na pętli do Siemensa Combino. Miałem miejsce siedzące. Wysiadłem na szóstym przystanku, skąd przez dziesięć minut szedłem wzdłuż drogi aż na skraj parku położonego w największym forcie miasta.

Dotarłem w umówione miejsce. Usiadłem na ławce pod wiatą na pustym przystanku linii tramwajowej i czekałem na kibola. Spacer odstresował mnie, zwłaszcza że przechodząc przez mały lasek za kortami tenisowymi wydoiłem jedno Dębowe Mocne (puszkę wyrzuciłem na trawnik jak rasowy lujec). Po paru minutach nadjechał tramwaj. Wysiadło kilka osób, ale bez kibola. Zaczepił mnie tylko jakiś kilkunastolatek w niebieskiej bluzie, z rękoma w kieszeniach:

– Mateusz?

Uniosłem wysoko brwi. Skinąłem głową i wyszeptałem „Siema”. Przyjrzałem się. Na oko osiemnastolatek, dość niski, szczupły i drobny, choć wysportowany. Krótko ostrzyżony, włosy w pospolitym odcieniu ciemnego blondu. Na bluzie dostrzegłem emblemat Lecha. Głos męski, ale łagodny. Młody, w którym pobrzmiewała ta charakterystyczna nuta, echo niedawnej mutacji.

Jednak mowa ciała tego Muminka wyrażała pewność siebie, zdecydowanie i zdolność do całkowitego kontrolowania sytuacji. Nie miał w sobie nic a nic z geja. Był to normalny chłopak z podwórka. Kiedy szedł przede mną po stoku fortu, wyglądał jak doświadczony harcerz, drużynowy prowadzący zucha chcącego zdobyć nową sprawność i odznakę. Młody miał zadatki na lidera. Decydował o wszystkim, co się dzieje. Nie miałem pojęcia, dokąd mnie zabiera.

Pytałem go trochę dla żartu, a trochę by uniknąć krępującej ciszy, czy na pewno nie zrobi mi krzywdy albo nie zastawił na mnie gdzieś zasadzki. Odparł, że bije się wtedy, kiedy zachodzi potrzeba.

Wokół było mnóstwo krzaków, które w zupełności by nam wystarczyły, ale on ewidentnie zamierzał dotrzeć do swojej tajemniczej kryjówki. Odsłonił wysokie krzewy i zaczął przeciskać się między nimi, aż ukazała się zarastająca ścieżka wijąca się na szczyt stromego wzgórza. Ta wymagająca realnego wysiłku wspinaczka niespecjalnie mi się podobała – całe to ukrywanie się uważałem za absurdalną przesadę, ale uległem mu, poddałem się jego prowadzeniu.

W końcu dotarliśmy. Miejsce było zajebiste. Nie miałem pojęcia o jego istnieniu. Osłonięte z każdej strony, kompletnie ukryte, a jednak wystarczyło rozchylić gałęzie, by zobaczyć, że stoimy na szczycie stromej skarpy. Pod nami leżał wąwóz otoczony wysokim ceglanym murem. Na wprost, na murze ciągnął się płot.

Usłyszałem:

– No dalej.

Wtedy zobaczyłem młodego z opuszczonymi spodniami.

Zbliżyłem się nieśmiało. Złapał mnie za włosy i jednym silnym pociągnięciem sprowadził na glebę. Chwycił moją głowę oburącz i umieścił mi go w gardle. Robiąc to, targał moje uszy, czego po prostu nienawidzę, bo później robią się czerwone i pieką, co przyciąga uwagę otoczenia. Nie mogłem jednak się sprzeciwić. Narzucił szalone tempo, jakby chciał udowodnić, że ten niepozorny wygląd osiedlowego nieopierzonego luja, to fasada, za którą ukrywa się Alfa w klimacie SM. Starałem się przekierować uwagę na to, że mimo tej szarpaniny pozwala mi na bliskość, której nie zazna żadna ze znanych mi ciot. Byłem poniewierany, ale przynajmniej mogłem głaskać włoski na jego nogach. To przywilej, którego nie odbierze cwelowi żaden git. Co jakiś czas odwracał się i padała komenda:

– Teraz TYŁ!

Lizałem go wtedy z miłością. Wreszcie zapowiedział:

– Przygotuj się.

I w całkowitym milczeniu zakończył głęboko w moim gardle. Nie wzdychał, schował go, zapiął spodnie.

– Zapamiętaj: żadnych plot. Lepiej dla ciebie, żebym się nie dowiedział. I jeszcze jedno... dolicz do dwustu, zanim stąd zejdziesz!

Zostałem sam na górce. Miałem ochotę usiąść, ale bałem się kleszczy. Uśmiechałem się do siebie. Nie chciałem, by wracał. Nie potrzebowałem go. Wiedziałem, że to koniec i było mi z tym dobrze. Uniosłem głowę, rozpostarłem ramiona. Znowu czułem życie.




poniedziałek, 2 listopada 2026

To tylko sport



Drzwi na korytarzu otwierały się i zamykały o każdej porze. I znów otwierały. Kroki, oddechy, szczęk klucza w zamku. Nieustanny ruch. Życie w moim lokum w kamienicy.


1. Konrad


Młody chłopak gdzieś spod Kościana, ciemny blondyn o nieco dłuższych, falowanych włosach i delikatnym, zabawnym zaroście. Konrad. Zaczepiłem go niedaleko pomnika Słowackiego. Niestety śpieszył się na pociąg, więc tylko wysłał mi głuchacza. Wymienialiśmy sobie SMS-y, kiedy siedziałem w pokoiku w mieszkaniu rodziców. Dopytywał, co chciałbym z nim robić. Opisywałem w najdrobniejszych szczegółach. Poprosił o zdjęcia. Wysłałem mu kilka, a on odesłał jedno swoje. Był taki młody, śliczny, jeszcze niewinny, że odebrało mi mowę. Mówił, że ma dwadzieścia, ale wyglądał znacznie młodziej. Opowiadał, że interesują go dziewczyny, a z facetami jedynie eksperymentuje. I właśnie na takiego mi wyglądał. Pewny siebie, nieco bezczelny, często się uśmiechający. Od razu pochwaliłem się fotą Konrada takiej jednej starej kurwie, co już dociągnęła pięćdziesiątki, a podawała się za trzydziestotrzylatkę. Boże, jak ona mi zazdrościła.


Po wyjeździe dziada umówiłem się z Konradem w kamienicy.


Pamiętam, jak przechodzę przez korytarz i mijam Konrada wychodzącego z łazienki przez te stare, białe drewniane drzwi osadzone w niskiej futrynie. Zapach. Zapach mokrych włosów młodego chłopaka. Uśmiech. Ręcznik na nagich ramionach, gładka klata, białe majtki, nogi pokryte jasnym meszkiem. Zjawiskowy widok.


– Masz dla mnie jakieś klapki lub skarpetki?


Podaję mu jedne i drugie. Przez drzwi cały czas bucha na mnie para o woni ziołowego szamponu i lawendowego mydła. Stoi w progu pod tą śmieszną futryną i jeszcze ma nad głową trochę miejsca. Jest niewysoki i szczupły, ale mięśnie są.


Tacy jak on nie potrafią czekać. Od razu sypialnia i dzika jazda. Patrzył na mnie roziskrzonymi szarymi oczami i zmuszał do długich, szalonych pocałunków. Nie czułem się pokrzywdzony. Przeciwnie, było mi miło, że taki młody chłopiec traktuje mnie jak rówieśnika. To mnie dowartościowywało. A jednak wolałbym zwolnić, na moment się zatrzymać, delektować chwilą, spokojnie doświadczyć i poczuć życie pulsujące w tym, co się między nami działo. Nic z tego, stałem się jego zabawką. Robił ze mną, co chciał. Bolał mnie przełyk, krztusiłem się i zalewałem śliną. Czy mogło mnie to w ogóle cieszyć? Nie powiedziałem nie. Nie mógłbym. Tak już bywa, że drugi chłopak rządzi. Seks gejowski nie jest symetryczny, to typowa relacja pionowa. Życie.


Po wszystkim, kiedy wyrzucił na parkiet pełną prezerwatywę, wyciągnąłem ręce, próbowałem go objąć, przytulić. Odsunął się, nakładał na siebie ciuchy w pośpiechu. Pytał, która godzina, przeglądał komórkę, pomrukując, że musi zdążyć na pociąg. Nie było późno. Pociągi w stronę Kościana odchodziły co godzinę. A jednak chciał jak najszybciej opuścić to miejsce. Od czego uciekał? A ja? Na co czekałem?


2. Ten w bluzie z kapturem


Kiedyś w parku w krzakach męczył mnie oralnie młody, wysoki chłopak w bluzie z kapturem i szarych dresowych spodniach. Musiałem mu służyć na kolanach do samego końca (ciekawe, że po wszystkim jeszcze pochylił się i pocałował mnie namiętnie). Robił mi to z dala od światła ulicznej lampy, tuż za pomnikiem Słowackiego. Mam słabą pamięć do samej twarzy, ale doskonale zapamiętałem jego wygląd – na oko dwadzieścia osiem lat, sportowa sylwetka, krótko ostrzyżone brązowe włosy. I skronie delikatnie przyprószone siwizną. Męski i przystojny, reprezentacyjny typ. A ta nieznaczna siwizna kompletnie mnie rozwaliła. Jak ja kocham takie drobne niedoskonałości przełamujące kiczowate, fotoszopowe piękno.


– Dasz mi numer lub maila? – zapytałem błagalnie.


Wytarł się chusteczką, rzucił na ziemię i uciął:


– Na mnie czas. Nara.


Posmutniałem. Tak bym chciał, żeby zostawił mi swój numer, podarował szansę na kolejne spotkanie. Od dawna na forum gejowo.pl nazywałem siebie „kolekcjonerem pięknych chwil”. 


Właśnie taką przeżyłem. Dlaczego więc nie potrafiłem się nią zadowolić? Czego mi jeszcze brakowało? Brakowało, brakowało bardzo. Zawsze prosiłem o numer, zawsze chciałem utrzymać relację, spotykać się regularnie. To oni nie chcieli, nigdy nie chcieli. Mówili: „na raz”. Tak jakby rozróżniali dwa typy relacji: na raz i stały związek. Niczego pośrodku. Dlaczego? Nigdy się z tym nie pogodziłem. Czasami myślę, że jestem jedynym pedałem, który ma takie podejście do innych pedałów.


Kilka tygodni później spędzałem samotny wieczór w kamienicy. Rozglądałem się na czaterii po pokoju gaysex jako POZlachociag28NOW. Typowa rozmowa na czacie:


– Cz.


– Cz.


– Cyferki?


Kiedy po podaniu wieku, wzrostu i wagi uczciwie dopisywałem najważniejszą dla nich liczbę – 14,5 – natychmiast zamykali okienko. Z rzadka pozwalano mi przejść do kolejnego etapu: wymiany fot przez e-mail. Przez długie lata wysyłałem jako pierwszy. Zazwyczaj po obejrzeniu moich zdjęć od razu zrywano kontakt. Kilku na krzyż miało cień kultury osobistej: ci przynajmniej pisali „Sorry, nie mój typ”, zanim zamknęli okno.


Zdarzały się wyjątki. Takim był on – facet przed trzydziestką, dokładnie mojego wzrostu, mieszkający gdzieś na Ratajach. Poczekał spokojnie na moje zdjęcia. Zapytał o dzielnicę i adres. Podałem. O jego foty nie prosiłem. Zbyt mocno zależało mi na spotkaniu, nie chciałem przedłużać. Wierzyłem, że po prostu przyjdzie akceptowalny koleś.


W pokoiku po prawej od drzwi zajmował sporo miejsca solidny dębowy stół, na którym rozgościł się mój ASUS. Włączyłem internetowe radio Polskastacja z nowymi kawałkami - Rihanna, Adele. Nie przepadałem, ale zależało mi, by wnętrze wypełnił współczesny klimat. Teraz myślę o tym, jak komputer był wtedy dla mnie portalem do intensywnej rzeczywistości, zanim stał się oknem na cały świat. Po lewej wygodna rozkładana kanapa z nadmiarem irytujących mnie poduszek. I to okno, wiecznie zasłonięte kocem.


Typ wszedł do środka zdecydowanym krokiem, pytając od razu „Gdzie?”.


Było w nim coś znajomego: w ubiorze, zachowaniu, wyrazie twarzy. Nie pamiętam zbyt wiele poza tym, że doszło do przepięknego stosunku, w którym delikatne, powolne ruchy stopniowo ustępowały coraz mocniejszym i szybszym pchnięciom.


Rozpoznałem go dopiero, kiedy szykował się do wyjścia. Po sylwetce, ruchach, sposobie bycia. To był ten sam chłopak, którego zaspokajałem ustami za pomnikiem Słowackiego.


Coś ścisnęło mnie w brzuchu i gardle. A więc spotkaliśmy się ponownie. I właśnie teraz, kiedy go rozpoznałem, znowu odchodził.


– Wiedziałeś, do kogo jedziesz? – zapytałem.


– Jasne.


Kiedy opuszczał lokum, dosłownie już na klatce schodowej, zdążyłem zawołać, czy znowu się zobaczymy.


– Kto wie... – założył kaptur, odwrócił się i zlustrował mnie od stóp do głów. – To tylko sport.


Patrzyłem, jak zbiega po schodach. Swobodnie, lekko, sprężyście. Bolało.


3. Adrian


Na pytanie o miejsce, z którego pochodzi, Adrian odpowiedział:


– Nazwa to czasownik w trybie rozkazującym.


– Pisz – odpowiedziałem natychmiast.


Co ze mnie byłby za gryzipiórek, gdybym nie wiedział? Adrian wpatrywał się we mnie rozszerzonymi źrenicami.


Był to zwyczajny chłopak średniego wzrostu o włosach koloru przeciętnego Polaka – ciemny blond. Szczupły. Czy piękny? Owszem, miał ładne rysy twarzy, ale przede wszystkim był młody. Dwadzieścia, może nawet dziewiętnaście. Dlaczego do mnie przyszedł? Po prostu napisał i umówił się przez esa na wiadomo co. Może Jolka dała mu mój numer?


W pokoiku w kamienicy dzień jak co dzień. Koc wisiał sobie w oknie, z kompa leciały współczesne kawałki. Na podłodze siatka z alkoholem: piwo, cytrynówka, kola.


Adrian pierwszy sięgnął. Obalił piwo. Potem kolejne. Po drugim jakby coś w niego wstąpiło. Usiadł na mnie okrakiem, objął za szyję, zaczął całować. Namiętnie, z językiem. Myślę o tym i wyobrażam sobie, że gdyby nie chciał, to by tego nie robił. Przecież ja nawet nie przepadam za pocałunkami. Wyglądało na to, że wykorzystał starszego o dziesięć lat, a więc co do zasady mniej atrakcyjnego kolesia, żeby się na maksa wyżyć – zaszaleć bez presji i ograniczeń. Zbliżenie było spontaniczne, namiętne, z nutą nostalgii, tęsknoty, samotności. Tej nocy miałem wrażenie, że jesteśmy razem, ogrzewamy się w łóżku swoimi ciałami i na chwilę odgradzamy od wszystkiego, czym ten świat nas rani.


Niektóre momenty zapadły mi głęboko w pamięć. Leżałem na plecach, gdy na mnie usiadł. Ocierał się o mnie. Nie mogłem się oprzeć i wszedłem w niego bez zabezpieczenia. Spojrzał na mnie ciekawie. Zacząłem się poruszać. Zamknął oczy. Przyspieszyłem. Niewiele brakowało. Adrian przycisnął dłoń do mojej klaty, pokiwał przecząco głową. Natychmiast przerwałem. Nie zatracił się w alkoholu ani w całym tym szaleństwie. Naprawdę tam był.


Nad ranem dość opieszale zbierał się do domu. Nie wyglądał na smutnego, a jednak coś w jego twarzy zdradzało jakąś trudność, z której nie zamierzał się tłumaczyć. Nie trzeba mi wiele mówić. Powiedziałem, że wyjdę razem z nim, bo mam interes w centrum. Poprowadziłem go do bankomatu. Wypłaciłem sto pięćdziesiąt złotych i podałem mu dyskretnie.




środa, 21 października 2026

Mateusz



Miałem dokładnie 29 lat, kiedy powróciłem do parku. Był przełom sierpnia i września. Trzymałem się od tego miejsca z dala wiele długich lat. Budowałem związek z dziadem. Stare parkowe więzi się pourywały, znajomości przestały istnieć. I czułem się z tym dobrze. 


Kiedy byłem nastolatkiem, park odegrał dobroczynną rolę w moim życiu. Był mi azylem, kiedy rodzina wyoutowała mnie i wypowiedziała półtoraroczną wojnę. Za co? Za pedalstwo, za pedalstwo. Parkowa społeczność stała się dla mnie prawdziwą rodziną. Później sami zrobili się toksyczni, zazdrościli szczęścia – kolejnych związków, a zwłaszcza dziada. Któregoś dnia trzeba było powiedzieć dość. Uwierzyłem w monogamię, chciałem jej spróbować.


Teraz jednak wmaszerowałem do parku krokiem pewnym. Na ławce na lewo od popiersia Słowackiej, w stronę dworca, zauważyłem parkę młodzików. Podbiłem natychmiast. Przedstawili się jako Jolka i Michaś. Ta pierwsza miała 18, drugi 25 lat.


– Mateusz – rzuciłem bez zastanowienia.


Takie panowały wówczas trendy. Mateusz to było imię dwudziestolatków, a ja dokładnie tak wyglądałem i tak się czułem. I nie, nie zamierzałem ani zwalniać tempa, ani tym bardziej się starzeć. Przeciwnie – teraz gaz do dechy.


Usłyszałem kilka zabawnych uwag o tym, że wyglądam ładnie, pomimo mojego, jak stwierdzono – geriatrycznego wieku. Tak oceniła Jolka – chuda, długowłosa i zniewieściała, a intelektualnie ostra jak brzytwa, przyglądająca mi się z zaciekawieniem, rzucająca pociągłe spojrzenia. Ledwie wszedłem do parku, a już miałem dwóch ziomków. Park lśnił dawnym blaskiem.


W rozmowie przewinął się Sylwek, podobno ładny chłopiec, z którymi za dnia bujała się Jolka. A kim była Jolka? Licealistką skonfliktowaną z matką. W domu codzienne awantury, żadnych warunków do nauki. Dlatego tymczasowo nie chodziła na zajęcia. Nie pamiętam przyczyny owych domowych zajść. Czy był to jedynie buntowniczy charakter Jolki, zamiłowanie do długich włosów, przekłuwanie uszu, tatuaże? Nie sądzę, by chodziło o orientację per se. Dla niej park stał się, jak dla mnie kiedyś, bezpieczną przystanią.


Nie, nie udzielałem jej żadnych rad. W ogóle nigdy nie miałem w zwyczaju pouczać młodszych. Nie czułem się od nich mądrzejszy, to ja chciałem się od nich uczyć. Jak żyć mocno i bez ograniczeń. Do głowy by mi nie przyszło widzieć w niej siebie sprzed lat. Różniliśmy się jak dzień i noc. Nigdy nie byłem zniewieściały. Nie rozumiałem tych stworów. Nie wychowywały mnie kobiety, nie miałem sióstr, nie otaczałem się koleżankami. Jako dzieciak ganiałem po podwórku z chłopakami. Nie zazdrościłem też Jolce wieku, czułem się zajebiście we własnej skórze.


Nie było jednak we mnie zgody, by zrobić z siebie jakiegoś trzydziestoletniego dziada, żyjącego pracą, rachunkami, wzdychającego za utraconą młodością. Moja młodość zaczynała się właśnie TERAZ. Dlatego zrobiłem to. UKRADŁEM imię Mateusz, bo inne fałszowałoby moją tożsamość.


Nikt się nie domyślił. Minęło tyle lat, odeszło tyle ciot, a napłynęło tak wiele nowych, że nie zostałem rozpoznany.


No więc kim był Mateusz? Kolesiem, co wrócił na studia i realizuje je w systemie przez internet. Mimo 29 lat żył życiem nastolatka. Mieszkał z rodzicami w swoim pokoiku na postkomunistycznym blokowisku, ale posiadał też do dyspozycji lokum swojego dziada w kamienicy w Śródmieściu. Jego dziad pracował za granicą, a on „puszczał się" w parku i w jego lokum.


Jolka załamywała ręce, bolejąc nad żałosną kondycją Mateusza. Pouczała:


– W twoim wieku to już nie wypada, jakieś blokery hormonów powinieneś brać. Ile lat potrzeba takim jak ty na ten seks?


Dopadały mnie jakieś niewyraźne reminiscencje. Onegdaj stary, ale naprawdę stary, pewnie aż czterdziestoletni dziadyga opowiadał w parku mnie, wówczas 18-latkowi, że jego 28-letni chłopak go zdradza. Pamiętam swoje słowa:


– 28 to przecież poważny wiek.


– Właśnie najgłupszy – odpowiedział pan senior.


Byłem wtedy wstrząśnięty, oburzony, zupełnie jak teraz Jolka, która dalej trajkotała:


– No ileż można? My z Michasiem zachowujemy się typowo, ale 29 i wciąż biegać po krzakach? Trochę żenada...


Zgadzałem się w całej rozciągłości. Nie wypada, by trzydziestoletnie dziady biegały po krzakach. Ale Jolka mówiła o kimś innym. Patrzyłem w lustro. I daję słowo, że nigdy, nigdy przedtem nie wyglądałem lepiej.


Zamówiłem fryzjerkę domową na telefon. Zrobiła mi pasemka, a czasami farbowała całkiem na blond. Dziad kupował mi online koszulki z Zalando, przywoził czapeczki z daszkiem i złote łańcuszki. Byłem szczupły, a potem wręcz chudy. Blond włosy, cera bez jednej zmarszczki, co 3 miesiące drogie kremy, jasny fluid i nowe perfumy. I – jak stwierdzał dziad – niskie zużycie biologiczne: zero dni stażu pracy, życie nocne, brak kontaktu ze słońcem, największym destruktorem skóry. A może to tylko geny? Rodzice wyglądali bardzo młodo nawet po 40 roku życia.


No więc Jolka mówiła o jakichś trzydziestoletnich staruchach, co faktycznie powinni przepraszać za krzaki. Moje życie dopiero się rozpoczynało.


Jako Mateusz otrzymałem niedawno remedium na wszystko, co mnie przez długie lata więziło w domu. Dębowe Mocne i dwusetkę cytrynówki (Staromiejska była lepsza niż Lubelska) na spotkania towarzyskie. Na mocniejsze przeżycia biało-czerwone kapsułki. Na zjazdy uczelniane w innym mieście Xanax i propranolol.


Nie znałem odpowiedzi na wszystkie dręczące mnie pytania, nie umiałem wykończyć swoich demonów, ale dzięki posiadanym narzędziom potrafiłem już trzymać je w ryzach, bardzo mocno za ryj. I dlatego po raz pierwszy miałem szansę osiągnąć to, po co tamtego dnia przyszedłem do parku – zacząć żyć.




poniedziałek, 19 października 2026

Strata




2015, jesień, 4 nad ranem. Ciemno. Mieszkanie w kamienicy w centrum miasta.


Maleńki pokoik bez żadnych mebli. Zupełnie pusty. Nagie ściany i podłoga. Drewniany parkiet.


Nigdy czegoś podobnego nie zrobiłem, ale tym razem był to dla mnie naturalny odruch. Z serca. Przyszedłem tutaj z HAH i czułem, że tyle mi wystarczy. Drewniany czysty parkiet i szum włączonej farelki. To niedużo, ale wystarczająco.


Położyłem się tak, jak przyszedłem – w kurtce, spodniach, butach i czapce. Przytuliłem się do podłogi. Mój parkiet, mój pokoik, moje mieszkanie. Położyłem dłoń pod głowę. Uderzało we mnie ciepłe powietrze z farelki. Było mi dobrze. Nie miałem siły wracać do Dziada kochanego, do jego nowego lokum, a kamienica znajdowała się kilkadziesiąt metrów od HAH.


To śmieszne, naprawdę kuriozalne, ale zgodnie z literą prawa popełniałem w tym momencie przestępstwo włamania. Drzwi otworzyłem własnym kluczem – tym do korytarza i tym do pokoi.


Nagrałem kilka filmów, w tym jeden o nazwie pijacki.mpeg, na którym płaczę, obejmuję piec, pokazuję widok na ratusz. Płacz, cały film to rzewny płacz.


Mieszkanie zostało nam odebrane. Czyściciele kamienic dopięli swego. Dziad kupił lokum na nowoczesnym strzeżonym osiedlu. Nie tęsknił. Ja pisałem wiersze. Zostałem sam ze swoją stratą i żałobą. Nikt nie rozumiał, dlaczego nie cieszę się z nowego lokum. Przepadł cały mój świat – mój azyl blisko pedalskich parków i klubów. Moje ukochane pianino. Magia starego domu.


Krzyż wisiał na tej ścianie od zawsze. Widział wszystko, co działo się w tym lokum: wiersze, alkohol, lujów, noce, płacz. Nie mówił nic.


Obudziłem się po dwóch godzinach. Zdjąłem go ze ściany – stary wyrób rzemieślniczy z mosiądzu. Wyszedłem z nim na ulicę, przeszedłem przez centrum, poszedłem do parku pedała. Nikogo nie spotkałem.


Załapałem się na ostatni kurs autobusu nocnego spod Avenidy. Usiadłem sobie i obczajałem towary.


Od razu moją uwagę przykuło dwóch chłopaków, prawdziwych lujów – starszy i młodszy. Starszy miał agresywną mordę, wzbudzał strach. Drugi wyglądał męsko i niegroźnie. Był wyraźnie młodszy. W krótkich spodenkach, choć była już jesień i mnie było zimno. Twarz miał opuchniętą, podbite oko i trochę krwi na bluzie i koszulce. Nasze spojrzenia spotkały się kilka razy. Uśmiechałem się do niego bezczelnie, bo biało-czerwone tabletki wciąż działały. Nie reagował złością na te spojrzenia, jego oczy też się śmiały.


Wysiedli na tym samym co ja przystanku. Wtedy zagadałem bezczelnie:


– Ej, idziecie do galerii? Mogę wam kupić kilka browców i fajki, bo też idę.


Oczywiście skorzystali skwapliwie. Ten numer zawsze działa na lujców.


Poszliśmy do osiedlowej galerii. Wrzucali do koszyka browce, jakieś chipsy. Więcej i więcej. Śmieszyło mnie to. Przy kasie dorzucili fajki. Trochę zżarło mi z karty, ale wierzyłem, że mi się opłaci.


Zaproponowałem, byśmy poszli do parku obok i wypili po browcu, zapalili. Starszemu po chwili odpalił się agresor i zaczął do mnie sapać:


– Ty nie jesteś z Łazarza!!!


Młodszy go skutecznie uspokoił, choć fizycznie nie miałby z nim szans. Kiedy starszy poszedł w krzaki, szybko zapytałem młodszego, czy wymieniłby się ze mną numerami, gdybyśmy chcieli się razem spotkać, napić u mnie wódki. Zgodził się natychmiast i ogarnęliśmy temat, zanim starszy wrócił. Byłem w siódmym niebie.


Po krótkim czasie faktycznie zaczęło mi się już od tego piwa robić niedobrze i zwinąłem się na chatę.


Kilka dni później zrobiłem to, co zamierzałem od początku. Napisałem pod jego numer SMS:


„Siema. To ja, koleś z autobusu i galerii. Nie będę owijał w bawełnę. Jestem pedałem i mam propozycję. Wiem, że jesteś hetero. Dlatego pytam, czy zgodziłbyś się, bym jako szmata obciągnął tobie z połykiem, bez dotykania ciebie, kiedy będziesz oglądał u mnie film z babkami. Zapłacę 300 PLN. Proszę tylko, byś mnie nie bił i przyszedł sam. I o dyskrecję.”


Odpisał dosyć szybko. Napisał „ok” i że mam podać adres i kiedy. Oczywiście, jak znam siebie, podskakiwałem z radości, ale to takie oczywiste, że dokładnie tego nie pamiętam.


Przed jego przyjściem zrobiłem sobie bifor, więc nie czułem lęku. Popytał trochę przez sms, jak ma znaleźć wejście itd. Otworzyłem bez obaw.


Był niskiego wzrostu, silnej budowy ciała. Znowu z podpuchniętym okiem i jakimiś nowymi skaleczeniami. Podobno pobił się znów z bratem. Pomyślałem, że patola, ale niewiele mnie to obchodziło.


Zacząłem rozlewać wódkę. Popiliśmy, posłuchaliśmy mojej muzyki i poprosiłem go, by wziął kąpiel: przygotowałem mu ręcznik i świeżą bieliznę. Długo się pluskał. Tacy jak on zawsze mówią, że nie mają wanny. Jeden nawet miał prysznic w kuchni... Szkoda gadać.


Kiedy wyszedł z łazienki, wstawiony czy raczej już pijany, niemalże krzyczał:


– Jestem bi! Jestem bi!


Mina mi zrzedła. Nie za bardzo mi się to podobało. Nie chciałem żadnego ukrytego LGBT. Wolałem prawdziwego heteryka, który zrobi to tylko za kasę. Ale trudno. Ten też był fajny. Niektóre z jego pomysłów były nawet podniecające. Na przykład ten, byśmy siłowali się na rękę, a przegrany ssie pałę zwycięzcy. Serio, zależało mi na wygranej, bo miał delikatną mordkę, która nadawałaby się do ssania. Niestety nie wygrałem ani razu, zawsze to ja musiałem ssać. Było co. Rozmiar miło zaskakiwał.


Piliśmy dużo. O wiele za dużo. Poranek wystawił rachunek, kiedy było naprawdę źle. On skomentował to jedynie:


– Za szeroko poszliśmy.


– Z czym? – zapytałem.


– Ze wszystkim – odpowiedział.


To, co robiłem z Damianem, było echem. Powtarzałem scenariusz znany z parków i z kamienicy: kupić, przyprowadzić, dostać, co chcę, odprowadzić. Tylko tamto działo się w ścianach, które to pamiętały. Tutaj działo się w nowym mieszkaniu, gdzie nic jeszcze nie miało historii. Nikt tego nie widział. Nic tego nie zbierało.


Damian powracał w moim życiu jak bumerang. Zmagał się z problemami alkoholowymi. Nie miał łatwo w życiu, rodzinie i „na dzielni”. Nie był złym chłopakiem, ale czasami to, jak zachowywał się pod wpływem, po prostu mnie przerażało.


Patrzę właśnie na krzyż. Ten, który przyniosłem z kamienicy, z mojego ukochanego mieszkania. Przeszedłem z nim całe centrum, jechałem nocnym autobusem, wyrwałem nowego luja. Minęły lata. Wciąż mam kontakt z Damianem. Krzyż wisi w kuchni.


Uratowałem go. Nie uratowałem mieszkania. Nie uratowałem starych pieców ani zabytkowego pianina.


Krzyż był mały. Dało się go zdjąć ze ściany i przewieźć nocnym autobusem. Ścian nie dało się przewieźć. Parkietu, pieców, pianina, widoku na ratusz – nie. Zabrałem przedmiot, który był świadkiem, i powiesiłem go w miejscu, do którego echo nie chce wracać.


Nikt nie rozumiał, dlaczego nie cieszę się z nowego lokum. Bo nie chodziło o metry.


W tamtej kamienicy ściany nie były proste. Miały krzywizny, załamania, nierówności. I właśnie dlatego wszystko się na nich osadzało: kurz, zapach, dźwięk, ludzie. Gładkie, zimne kafle pieca pod palcami. Mosiężna armatura. Ozdoby zbyt cenne, żeby ktoś ośmielił się je ułamać. Wszystko miało fakturę, na której życie mogło się osadzać warstwami, jedno na drugim.


A tutaj? Blok. Ściany z prefabrykatów, proste jak linijka. Nic się nie zaczepia. Historia się z nich zsuwa, nie zostawia nawet rysy. Można w nim mieszkać latami i nie mieć na ścianie ani jednego osadu.


W tamtych ścianach byłem kimś. W nowych nie byłem nikim.


To dlatego echo nie chce tu wrócić. Nie ma się o co zaczepić.


Według chatu GPT utrata mieszkania w centrum miasta była dla mnie traumą. Zdziwiło mnie to, traumy kojarzą się z dzieciństwem i wiekiem dojrzewania. Dowiedziałem się, że doznałem prawdziwej traumy. Utraciłem ukochany dom oraz szybki dostęp do środowiska, w którym miałem swoją rozpoznawalną tożsamość i obecność – parki, kluby.


Strata. Słowo, które jak refren powraca w moim życiu.




Rówieśnik

  W roku 2000, ostatnim roku XX wieku, żyłem w trójkącie z dwoma kochającymi facetami – 27- i 29-latkiem – w ich kawalerce w nowym budownict...